اهورامزدا

آشنایی با حضرت زرتشت و پهلوی(ستون هستی ایران و ایرانی)

به نام ایران و به نام مردم ایران

ایرانیان،
۲۵۶۸ سال پیش از این، مردی بر تخت شهریاری ایرانزمین برنشست که نام اش می بایست با نام ایرانزمین گره خُورَد. کوروش هخامنشی، در پیرامونی به سیاست ورزی پرداخت، که تیره های ایرانی در پراکندگی به سر می بردند و در فراسوی مرزهای ایرانزمین نیز، خشم و کین و بی قانونی و تاریک اندیشی فرمان می راندند. او اما، با همبسته کردن همه ی ایرانیان زیر یک پرچم واحد و گرد یک فرهنگ سیاسی و اجتماعی مشترک، که بر بردباری پایه ای، خرد ورزی اصولی، کردار نیک و دلیری هوشمندانه استوار بود، کاخ با شکوهی را پایه گذاشت که با وجود همه ی گزندهای پنداشتنی، تا به امروز نیز فرونریخته است: تمدن ایرانی.

هم میهنانم،
پرسش این است: کوروش، که ایرانیان به حق او را پدر می نامند و امروز از زن و مرد و پیر و جوان آرامگاه اش را گلباران می کنند و بزرگ اش می دارند، آیا یک تافته ی جدا بافته بود و یا خیر، برایندی بود از فرهنگ خردمدار و انسان دوستانه ای که در اش پرورش یافته بود؟ من فکر می کنم پاسخ برای همه ی ما روشن باشد. کوروش، با همه ی یکتایی شخصیتی اش، از آن رو کوروش شد، چرا که فرهنگ و جامعه ای که در آن روئیده بود چنین امکانی را به او می داد.

پس امروز این بر یکایک ماست که برای بازیابی و بازسازی آنچه که نیای بزرگوار مان، کوروش، برای ما بر جا گذاشت، به وارسی و پژوهش آن فرهنگ پر فروغی بپردازیم که انسان هایی چون کوروش و همانند او را از زهدان خود زائیده بود. چرا که نمی توان کوروش را بزرگ داشت، اما برای فرهنگی که او از آن برامده بود، ارجی به جا نیاورد.

ایرانیان،
شکی نباید داشته باشیم که تداوم کوروش، پدر حقوق بشر ایران و جهان، جز با تدوام راه، سنت، و فرهنگ گرانمایه ای که او آن را نمایندگی می کرد، شدنی نیست. پس با خود می پرسیم، جایگاه و مفهوم انسان در سنت فکری کوروش چیست؟ جایگاه طبیعت، جایگاه دانش، جایگاه هنر و ادب؟ در سنت کوروش چه پنداشتی از مفهوم آزادی و مفهوم حق وجود دارد؟ تصور از خدا و اهریمن در این سنت چیست؟ تصور از دوست و دشمن؟ جایگاه زن در سنت کوروش هخامنشی کجاست؟ رابطه ی میان مرد و زن، رابطه ی میان فرزند و پدر و مادر چگونه و از چه رنگی است؟ خانواده، دوست و همسایه در چه ترتیب و بافتار اجتماعی ای جای دارند و ارتباط درونی شان چگونه است؟ فرهنگ و سنتی که فرزند ماندانا، کوروش بزرگ را در دامن خود می پرورد، چه دریافتی از نیک و بد، چه برداشتی از امر راست و امر دروغ دارد؟ بردباری را چگونه تعریف می کند و مرز شکیبایی را کجا می داند؟ پایه و ساختار قانون، در چنین سنتی، کجا و از چه جنمی ست؟ در یک جمله، جهانی بینی چیره بر آن تمدنی که کوروش را می آفریند، از چه گوهر و دارای چه ساز و کاری ست؟

هم میهنانم،
هنر پرسیدن و اندیشیدن بوده است که از ایران ما، تمدنی استوار بر روشن خِرَدی، تمدنی پرسنده و اندیشنده پدید آورده است. بیائیم با هم اندیشی و هم پرسی، شانه به شانه ی یکدیگر، برای ساختن آینده ای تابناک و انسانی، آینده ای که برامد بهترین های گذشته مان باشد، بر این سنت و هنر گوهربار ِ «ایرانی اندیشیدن» و «ایرانی پرسیدن» پای فشاریم؛

من، به عنوان یک آزادیخواه، با آگاهی کامل به نقش و مسئولیت تاریخی ام، روز کوروش بزرگ را به یکایک شما هم میهنان عزیزم شادباش می گویم. جنبش آزادیخواهانه ی مردم ایران، که برایندی از یک خودآگاهی ژرف تمدنی و تعهد به سنت درخشان فرهنگ و هنر و سیاست ایرانی ست، با نام کوروش هخامنشی گـره خورده است. با به یاد آوردن انــدیشه و گفتار و کـِردار کوروش بـزرگ، هـر ایرانی می داند که «آزادگی»، طبیعت سلب ناشدنی او، و «آزادی»، حق مسلم اوست. نسل جوان امروز ایران بهترین گواه برای اثبات این حقیقت انکار ناپذیر است که کوروش، در یکایک فرزندان اش، بیدار و هشیار است.

نام اش جاودان و راه اش، پر رهرو باد
خداوند نگهدار ایران باد
رضا پهلوی

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

مهربان شو که مهربان آمد

مهرگان شاد و مهربان آمد

 

شادمان باش و مهربانی کن

شادی و مهر توامان آمد

 

مهرگان جشن شادمانی هاست

شاد از آن باغ و بوستان آمد

 

بار دیگر به شیوه ای دلخواه

باغ و گلزار،  دلستان آمد

 

جشن فرخنده ی  نیاکان است

زین سبب راحت روان آمد

 

یادگاری ست از قوی دستان

که خوش از عهد باستان آمد

 

گل که پژمرد از حرارت تیر

از نسیم خزان جوان آمد

 

سوی جالیز بین که میوه و گل

در طراوت چه هم عِنان آمد

 

اعتدال هوا به رقص آورد

سرو را کز طرب روان آمد

 

رخت بستند جیرجیرک ها

در چمن مرغ نغمه خوان آمد

 

مهر ، برما فشاند آن نوری

که از او تیرگی نهان آمد

 

رفع افسردگی شد از گرما

تا نسیم خزان وزان آمد

 

مهر ما را دهد فراوان سود

سودمندیش بی کران آمد

 

تا بود نور باقی اندر مهر

بر بقای زمین ضمان آمد

 

مهر ما را به مهربانی خواند

کاین پیام آور از جنان آمد

 

دوستی ارمغان پردیس است

که بهین گونه ارمغان آمد

 

هر که از مهر بهره ای کم داشت

بر تن از بهر او زیان آمد

 

مهر سرچشمه محبت هاست

کابش از خیر ، نوش جان آمد.

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

با پوزش بسیار از دیرکرد در به روز رسانی وبلاگ 

سادگی و روانی زبان پارسی

 

شهرت دارد که زبان انگلیسی ساده ترین زبانهای دنیاست و این تا اندازه ای در باره صرف افعال صحت دارد.در این یادداشت کوتاه میخواهیم مواردی را که در زبان پارسی ساده تر از زبانهای دیگر است بررسی کنیم.

در بیشتر زبانها رسم است که دو یا چند علامت جمع به کار میبرند مثلا در انگلیسی،فرانسه،اسپانیولی و زبانهای دیگر میگویند((پنج اسبان )) و... البته اگر حرف تعریف یا صفتی همراه اسم باشد علامت جمع در آنها نیز به کار میرود.بیشتر اوقات(( s)) را در زبان اسپانیولی تلفظ نمیکنند و این ربطی به پایان کلمه ندارد.البته در زبان پارسی مونث و مذکر وجود ندارد و این زبانرا بسیار ساده میکند البته در زبان انگلیسی از زبانهای دیگر اروپایی پیش افتاده تر است چون مذکر و مونث در مورد حقیقی آن به کار میرود.بارها نبودن مونث و مذکر را در زبان پارسی به عنوان تساوی زن و مرد در ایران به رخ دیگران کشیده ایم و این عدم لزوم مونث و مذکر را استوار میکند.

در اضافه و صفت و موصوف زبان پارسی ارجحیت دارد.مثلا به پارسی میگوییم ((کتاب بزرگ)) یا ((کتاب داریوش)) و این قاعده همیشه پیروی میشود.در زبان فرانسه باید،چه موقع صفت قبل از اسم می آید و چه وقت اسم پیش از صفت،را حفظ کرد.

زبان اسپانیولی به علت ترجمه اخبار از انگلیسی تحت نفوذ این زبان رفته است.اغلب دیده میشود که صفت را قبل از اسم می آورند و این از نظر دستور زبان اسپانیولی اگر غلط نباشد،نادرست است.

اکنون کمی از آنچه زبان پارسی را دشوار کرده است گفتگو میکنیم میتوان گفت تمام افعال پارسی بی قاعده اند یا باید برای هر فعل دو مصدر به خاطر سپرد.فعل ماضی را با حذف ((ن))از مصدر میسازیم.مثلا از ((رفتن)) کلمه ((رفت)) به دست می آید که سوم شخص مفرد است.البته با صرف آن سر خوانندگان را به درد نمی آورم.

مضارع این فعل ربطی زیاد به کلمه ((رفتن)) ندارد،مگر بگوییم ((روش)) اسم مصدر یا مصدر دوم این فعل است و با حذف ((ش)) و اضافه ((می)) به آغاز آن مضارع بسازیم.البته صرف آن می شود ((می روم،می رود،و...)) این امر در زبان پارسی چنان ریشه کرده است که عوض کردن آن بسیار دشوار بلکه محال است.از زبان بچه ها می توان صرف افعال در زبان ها ساده کرد  و این با به کار بردن زمان و ضمیر انجام میگیرد.به عنوان مثال فعل ((رفتن)) یا مصدر مرخم آن ((رفت)) را به کار میبریم: بجای (دیروز رفتید دانشگاه) می گوییم (شما دیروز((رفت))دانشگاه) به جای (الان می روم ) میگوییم (من الان رفت)،به جای (فردا خواهم رفت) میگوییم (من فردا رفت).

البته دشواریهای زیاد در این اصطلاحات پیش می آید و مواردی در زبان موجود است که با گذشته و حال و آینده ربطی ندارد چون فکر بشر موضوعی است بغرنج و پیچیده.ولی گاهی این پیشنهاد کمکی به خارجی ها میکند که با دانستن مختصری از زبان بتواند در کشوری بیگانه رفع احتیاج کند.با این که خط پارسی فقط سه حرف صدا دار دارد،باز نوشتن آن اگر لغات مشکل عربی در آن نبود،بسیار ساده است،سالها وقت بچه بیچاره به هدر میرود که هجاء لغتهای انگلیسی را یاد بگیرد.

حتی صاحبان تصدیق نامه مافوق عالی و دکترا برای املا بعضی از لغات معمولی باید به کتاب لغت مراجعه کنند.زبان اسپانیولی که افتخار دارد که نوشتن آن کاملا مثل حرف زدن آن است به همین بلا مبتلاست.بنابراین اگر لغات عربی و ترکی در پارسی کم شود،نوشتن آن بسیار آسان می شود.

آنچه در این مقاله مختصر به عرض رسید نمونه ای از موضوع است.

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

۱۴ امرداد ماه ۱۳۸۸ ملت بزرگ ایرانزمین، یک و نیم صدۀ پیش، با پیدایش روشنگرانی چون میرزا فتحعلی آخوند زاده و دیگرانی از جَنَم او، جنبش بزرگی در سرزمین ما پا گرفت که اهداف عالیۀ آن را می توان، به ترتیب، در چهار اصل اصیل و هم ارز باز نمود: امنیت، قانون، پیشرفت و مردمسالاری. تاریخ نگاران به درستی از این جنبش زیر نام هایی چون جنبش روشنگری و یا جنبش بیداری ایرانیان یاد کرده اند. جنبشی استوار بر خِرَدورزی، که الهام از تاریخ درخشان اندیشه و هنر ملی را، با پیوستن به جهان نوین در هم آمیخته بود. سال ها بعد، این جنبش، با فراز و نشیب هایی که هر کوشش بزرگ انسانی با آن روبرو می گردد، به آن رویداد دگرگون کننده ای انجامید که انقلاب مشروطه نامیده شد. انقلابی، که در نوع خود، نخستین انقلاب بزرگ اجتماعی در خاورمیانه بود. کارگران، کارمندان، آموزگاران، دانشجویان، روشن اندیشان آزادۀ ایرانزمین، آنچه که امروز برای ما می تواند از بیشترین اهمیت برخوردار باشد و گوهر روایت و برداشت ما را از آن رویداد یگانه فراهم آورد، نه صرفا لفظ مشروطگی، بلکه درونمایه و مضمون مشروط بودن است. پرسش اصلی این است: مشروط به چه؟ هم میهنانم، سی سال زیستن در بند و بست قانونی ارتجاعی به ما این درس بزرگ تاریخی را آموخته است که ارزش راستین مشروطۀ نیاکان ما، نه در متمم قانون اساسی، یعنی مشروط کردن رای مردم به «شرع دینی»، بلکه در آن لحظۀ گران ارج تاریخی ای بوده است که آن ها توانستند پادشاهی قدر قدرت را به تمکین در برابر خواست های به حق و قانونی خود وادارند. این امر، بی شک، گامی بزرگ و اساسی بود در راه تاسیس حکومت قانون و سالاری مردم بر مردم. ایرانیان، جنبش بزرگ امروز شما، در همان حال که حامل گُسست با فرازهای ارتجاعی تاریخ ماست، به ویژه ارتجاعی که سی سال است «روح تاریک» خود را بر سرزمین خورشید وش ما چیره کرده است، حامل پیوست با نیکی های ملی نیزهست. جنبش سبز، برایندی از بهترین های تاریخ اندیشه و هنر ماست. برایندی از یک آزادگی ژرف و مهر به راستی که در جان هر ایرانی نهفته است. و این آزادگی و مِهر همان چراغ و آتش نامیرایی است که ایرانی را، همواره، در گزینش داد از بی داد، توانا و دانا ساخته است. هم میهنانم، چهاردهم امرداد ماه، به همان اندازه که یاد روز ثبت رای مردم است در دفترچۀ زمان، به همان اندازه نیز یادگار سیلی سردی است که بر صورت ستمگران نواخته می شود، اگر سر در برابر یگانه فرمانروای به حق، یعنی مردم، فرو نیاورند. ایرانیان، نیاکان نیک اندیش ما، اساس اخلاق و سیاست این مرز و بوم را بر دو اصل مِهر و داد بنیاد نهادند، و اینگونه بود که چرخ تاریخ در ایران ما، به نیروی مِهر و داد آغاز به جنبیدن نمود. بی گمان باشیم که امروز نیز، نیکبختی همگانی ما، در پیروی از چنین اصول جهان شمولی است که بارها، صدق و اعتبار خود را به اثبات رسانده اند. ایران، از آن ماست، و به نیک ورزی و همدلی، بازاش خواهیم ستاند. این روز خجسته را به یکایک شما شادباش می گویم خداوند نگهدار ایران باد رضا پهلوی

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

هم میهنان عزیزم بنظر می رسد گروهی از مسئولین عراقی با پشتیبانی رژیم جمهوری اسلامی، عملیاتی را برعلیه اردوگاه اشرف انجام داده اند که در این برخورد بین نیروهای عراقی و ساکنین اردوگاه، تعدادی از ایرانیان کشته و بسیاری نیز زخمی شده اند. در این موقعیت ما باید به مسئولین عراقی یادآور شویم که هیچ انسانی را نمی توان به خاطر عقاید سیاسی و تعلقات مذهبی اش از حق انسانی و حمایت قانونی محروم کرد. مهم تر از همـه، هیچ پناهنده ای را نمی توان به کشور اصلی اش مسترد کرد اگر استردادش، وی را معرض شکنجه، رفتار بی رحمانه، و مجازات های غیرقانونی و غیرانسانی قرار دهد و یا سرنوشتش را دادگاه هایی تعیین کنند که تابع مقررات بین المللی ناظر بر حقوق بشر و آئین دادرسی کیفری پذیرفته شده در جامعۀ بین المللی نباشند. هم میهنانم، با توجه به کارنامۀ سیاه سی سالۀ رژیم جمهوری اسلامی در نقض و تجاوز مستمر به حقوق بشر، و به ویژه با توجه به رفتار وحشیانه و هولناک آن نسبت به شهروندان بی گناه ایران در رویدادهای اخیر، تردید نمی توان کرد که سرنوشت مجاهدین بازگردانده شده به ایران نیز کم از سرنوشت دیگر مخالفان رژیم نخواهد بود. با توجه به این واقعیات و چنین ملاحظات است که انتظار دارم که دولت عراق اجازه ندهد اعضای مجاهدین ساکن اردوگاه اشرف ناخواسته به رژیم جمهوری اسلامی تحویل داده شوند. رضا پهلوی ۷ امرداد ماه ۱۳۸۸

بر گرفته از سایت وزین ایران ب ب ب

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

پادشاه من، پادشاه ما:
بیست و نه بهار ازآنروزیكه با یاد ایران چشم از جهان بستی می گذرد امّا هنوز و همچنان، بسیارانند كه در حافظه ی
وفادار خود، با شما زندگی می كنند.
با شما كه در آن ساعت آخر، پای پلكان هواپیما، با اشكی گران، ایرانزمین را به خد اوند گارش سپردید و گفتید كه این
درخت تناور، دوباره سبز خواهد شد.
اینک در این روزهای سرنوشت ساز، صدای آن بسیاران را می شنوم كه اگر چه زخم دیده، امّا سرا پا امید، به شما می
گویند:
-ای كاش بودی و می دیدی كه تمّدن و فرهنگ ایرانی، همچنان زنده است.
ای كاش بودی و می دیدی كه زن و مرد جوان و كهنسال، بی هیچ وحشتی، فریاد آزادی خواهی سر می دهند.
ای كاش بودی و می دیدی كه چه گونه پس از تحمّل سی سال كشتار، زندان و شكنجه و جنگ و بی عدالتی، تحمّل سی سال
دروغ بزرگی به نام حكومت ولی، ایرانی كه تا نفس آخر دوستش داشتی، به پا خواسته است.
ای كاش بودی و می دیدی كه از كودكان تا كهنسالان هشتاد، نود ساله ی ایران ویران شده ات، همه وهمه، در برابر این
كشتارگاه شرم آور ایستاده اند تا بر خاكسترش، ایرانی آزاد و آباد بسازند.
رویایی داشتی و می خواستی ایرانی آباد پیشرو سربلند در آشتی با خود و همه ملل دنیا به اقعیت برسد.
از تمدن می گفتی، به هنگامی كه دیگران نماز وحشت می خواندند.
بزرگمرد من و ما
تصاویر پیش رویم چنان درد آور و چنان با شكوه اند كه زبان و كلمه ها برای بیان آن كوتاه اند.
می خواهم بدانید كه ایران مان سرزمینی افتخار آفرین است. از دست رفته نیست، كه فردایی سزاوار تاریخ و فرهنگ و
تمدن خود خواهد داشت.
جای راستی و درستی خواهد بود و سر پناهی امن كه آزادی و عدالت را با همه قسمت خواهد كرد.
حق داشتن نان، كار، مسكن، آموزش و مراقبت از تندرسی همگان، حق زیستن مسالمت آمیز با همه انسانها حق مسلم هر
ایرانی است و كار فردای بچه های ایران.
در فردایی كه می آید، ندا ها و سهراب ها پرپر نخواهند شد و فرصتی برای بهتر زیستن خواهند داشت.
فرصت آزادی.
به امید آن روز،
یادتان گرامیست،
خداوند گار نگهدار ایران باد.

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   • 

هم ميهنان عزيزم

بار ديگر، خواست مشروع و تظاهرات مدنی و مسالمت آميز ملت ايران توسط رژيم حاکم سرکوب می گردد.

من به عنوان يک مادر و يک ايرانی از عموم نيروهای نظامی و انتظامی تقاضا دارم که از خشونت نسبت به برادران و خواهران خويش پرهيز کنند.
در اين شرايط حساس و دشوار، من خود را در نگرانی ها و بيم و اميدهای زنان، جوانان، دانشجويان، پدران و مادران ايرانی شريک می دانم و اعتقاد دارم که ملت بزرگ ايران با همبستگی، پايداری و مقاومت ملی می تواند به خواست های عادلانه و آزاديخواهانه خويش نايل آيد.

خداوند نگهدار ايران باد
فرح پهلوی
۲۴ خرداد، ۱۳۸۸

نوشته شده توسط مرد آریایی در |  لینک ثابت   •